Regulacje •

Deklaracja zgodności PPWR: pola obowiązkowe, wzór i dokumentacja techniczna z załącznika VII

Od 12 sierpnia 2026 żadne opakowanie nie może zostać wprowadzone do obrotu w UE bez deklaracji zgodności UE według art. 39 i załącznika VIII do PPWR. Co musi w niej być, co wchodzi do dokumentacji technicznej z załącznika VII i kto ją podpisuje.

Autor: Zespół myDPP

Deklaracja zgodności PPWR: pola obowiązkowe, wzór i dokumentacja techniczna z załącznika VII

12 sierpnia 2026 zmienił się charakter prawny opakowania. Przestało być wyłącznie osłoną transportową i przedmiotem opłat za odbiór odpadów — stało się wyrobem z własną teczką zgodności: z oceną zgodności, dokumentacją techniczną i pisemną deklaracją, którą podpisuje konkretna, imiennie wskazana osoba. Kto wprowadza opakowanie do obrotu, musi na żądanie organu nadzoru rynku wykazać, że spełnia ono mające zastosowanie wymagania art. 5–12 rozporządzenia (UE) 2025/40. Bez tego dowodu wprowadzenie do obrotu nie jest legalne.

Tu właśnie rodzi się najczęstsze nieporozumienie. Wiele firm przeczytało PPWR jako temat materiałowy — udział recyklatu, zdatność do recyklingu, PFAS — i zrozumiało obowiązek dokumentacyjny jako coś, co zacznie mieć znaczenie dopiero razem z limitami materiałowymi od 2030 roku. Tak to nie działa. Obowiązek deklaracji obowiązuje już teraz, mimo że poszczególne wymagania materialne wchodzą później. Ten artykuł wyjaśnia, jakie dane muszą znaleźć się w deklaracji, co ma zawierać dokumentacja techniczna z załącznika VII, kto ją sporządza — i gdzie dane o opakowaniach zbiegają się z cyfrowym paszportem produktu.

Najważniejsze w skrócie

  • Podstawą są dwa artykuły i dwa załączniki. Art. 38 reguluje procedurę oceny zgodności i odsyła do dokumentacji technicznej z załącznika VII; art. 39 reguluje deklarację zgodności UE, której wzór znajduje się w załączniku VIII.
  • To samodeklaracja, nie certyfikacja. PPWR opiera się na wewnętrznej kontroli produkcji. W standardowym przypadku nie uczestniczy jednostka notyfikowana i żadne laboratorium nie wydaje certyfikatu — odpowiedzialność spoczywa w całości na wytwórcy opakowania.
  • Deklaracja musi wskazywać konkretne opakowanie. Zbiorcze stwierdzenie obejmujące cały asortyment nie spełnia wymogu. Warianty można łączyć tylko dopóki materiał i konstrukcja pozostają identyczne.
  • Przechowywanie: co najmniej pięć lat dla opakowań jednorazowych i dziesięć lat dla opakowań wielokrotnego użytku od wprowadzenia do obrotu — zarówno deklaracji, jak i dokumentacji technicznej.
  • Dwie role bardzo łatwo pomylić. Podmiot, który wytwarza opakowanie albo zleca jego wytworzenie pod własną nazwą lub znakiem towarowym, odpowiada za zgodność, dokumentację i deklarację. Podmiot obciążony rozszerzoną odpowiedzialnością producenta — rejestracja, uczestnictwo w systemie, sprawozdawczość — może być zupełnie inną firmą.
  • Nie wszystkie wymagania z art. 5–12 obowiązują dziś. Ograniczenia substancji z art. 5 i ocena minimalizacji z art. 10 obowiązują od 12 sierpnia 2026; klasy zdatności do recyklingu i limity recyklatu wchodzą od 2030 roku. Deklaracja obejmuje to, co jest stosowalne w momencie wprowadzenia do obrotu.
  • Kto pakuje, zwykle sam staje się odpowiedzialny. Firma, która kupuje puste opakowania standardowe, pakuje w nie towar i sprzedaje pod własną marką, nie może zasłaniać się deklaracją dostawcy opakowań.
  • myDPP nie wystawia deklaracji zgodności. Zarządza danymi produktowymi i opakowaniowymi — materiałami, masami, udziałem recyklatu, raportami z badań, wersjami — z których powstają deklaracje, sprawozdania i paszporty produktów.

Czym deklaracja zgodności PPWR jest, a czym nie jest

Deklaracja zgodności UE to pisemne, prawnie wiążące oświadczenie wytwórcy, że konkretne opakowanie spełnia mające zastosowanie wymagania PPWR. Jest wierzchołkiem piramidy: pod nią leży dokumentacja techniczna, a pod tą — raporty z badań, karty materiałowe i dowody od dostawców. Jedna kartka papieru albo jeden plik PDF nie ma żadnej wartości, jeśli brakuje warstw poniżej.

Za dokumentem od sierpnia 2026 ciągną się trzy nieporozumienia.

Po pierwsze, to nie certyfikat. Nie istnieje instytucja, która przyznaje, zatwierdza lub kontrasygnuje deklarację zgodności PPWR. Dostawcy sprzedający „certyfikację PPWR” sprzedają w najlepszym razie doradztwo i badania laboratoryjne — dokument wystawiasz sam i sam za niego odpowiadasz.

Po drugie, nie zastępuje obowiązków rejestrowych i opłatowych. Deklaracja dotyczy właściwości opakowania. Czy jesteś wpisany do krajowego rejestru producentów, takiego jak niemiecki LUCID czy polskie BDO, i czy uczestniczysz w systemie zbiórki, to zupełnie inne pytanie z własną podstawą prawną. Spełnione muszą być oba obowiązki.

Po trzecie, to nie informacja dla konsumenta. Deklaracja adresowana jest do organów nadzoru rynku i, w części, do odbiorców biznesowych, którzy muszą wykazać własną zgodność. Nie jest przeznaczona do umieszczania na opakowaniu ani pod kodem QR — nawet jeśli te same dane będą tam potrzebne później.

Ogólne ramy deklaracji zgodności w prawie wyrobowym UE opisujemy w artykule o deklaracji zgodności UE — wzorze i polach obowiązkowych. PPWR działa według tej samej logiki, ale ma własny załącznik, własne okresy przechowywania i własny krąg adresatów.

Wytwórca czy producent? Pojęcie, od którego zależy obowiązek

PPWR posługuje się dwoma pojęciami, które w mowie potocznej są synonimami, a w rozporządzeniu oznaczają dwa rozłączne zakresy obowiązków. Pomylenie ich było w pierwszych miesiącach największym źródłem błędów — a niemiecka wersja językowa, w której stały się Erzeuger i Hersteller, tylko pogorszyła sprawę.

Wytwórcą opakowania jest ten, kto je wytwarza albo zleca jego zaprojektowanie lub wytworzenie pod własną nazwą lub własnym znakiem towarowym. Z tym pojęciem związane są: ocena zgodności z art. 38, dokumentacja techniczna z załącznika VII, deklaracja z art. 39 oraz oznaczenie nazwą, znakiem i adresem.

Producentem w rozumieniu rozszerzonej odpowiedzialności producenta jest ten, kto po raz pierwszy wprowadza zapakowany towar do obrotu w danym państwie członkowskim. Z tym pojęciem związane są: rejestracja, uczestnictwo w systemie, sprawozdawczość masowa i finansowanie gospodarowania odpadami — czyli tematy naszego artykułu o rozszerzonej odpowiedzialności producenta za opakowania.

W praktyce powtarzają się cztery układy:

  • Producent opakowań wytwarza pudełka składane i sprzedaje je właścicielom marek. Jest wytwórcą pustego opakowania i wystawia dla niego deklarację.
  • Pakujący pod własną marką kupuje opakowania standardowe, pakuje i zamyka je, a następnie sprzedaje pod swoją nazwą. Zwykle staje się przez to wytwórcą opakowania jednostkowego — deklaracja dostawcy nie obejmuje automatycznie jego konfiguracji.
  • Importer niezmienionego towaru markowego zazwyczaj nie staje się wytwórcą, ale musi sprawdzić, czy istnieją deklaracja i oznaczenie, i może stać się producentem w rozumieniu ROP.
  • Sprzedawca marki własnej jest regularnie wytwórcą, niezależnie od tego, kto i gdzie faktycznie produkuje.

Rozporządzenie zawiera wyłączenie dla mikroprzedsiębiorstw: jeżeli mikroprzedsiębiorstwo zleca wytworzenie opakowania pod własną nazwą lub znakiem towarowym, a dostawca ma siedzibę w Unii, za wytwórcę uznaje się dostawcę (art. 3 pkt 13 lit. b, art. 15 ust. 12, art. 21 akapit drugi). Jeżeli dostawca jest z kraju trzeciego, reguła nie działa. Obowiązki ROP pozostają bez zmian — to dwa odrębne reżimy. Role w obu łańcuchach opisuje szczegółowo artykuł Obowiązki PPWR: wytwórca, importer, dystrybutor.

Droga do deklaracji: ocena zgodności według art. 38

Zanim wolno wystawić deklarację, musi zostać przeprowadzona procedura oceny zgodności. PPWR stosuje wewnętrzną kontrolę produkcji — moduł znany w pozostałym prawie wyrobowym jako moduł A, opisany w kontekście w naszym artykule o procedurach oceny zgodności, modułach i jednostce notyfikowanej.

Wewnętrzna kontrola produkcji oznacza trzy rzeczy. Wytwórca sam ocenia zgodność. Dokumentuje tę ocenę tak, by osoba trzecia mogła ją odtworzyć. I zapewnia, że bieżąca produkcja odpowiada ocenionemu stanowi — a nie tylko pierwsza próbka.

Ten ostatni punkt jest regularnie lekceważony. Deklaracja opierająca się na raporcie laboratoryjnym z 2025 roku dla receptury, którą dostawca zmienił w 2026, stała się merytorycznie nieprawdziwa, choć nikt nie podpisał niczego fałszywego. Dlatego procedura potrzebuje wyzwalaczy: zmiana materiału, zmiana dostawcy, zmiana narzędzia, zmiana receptury i zmiana stanu prawnego muszą wymuszać ponowną ocenę.

W standardowym przypadku jednostka notyfikowana nie uczestniczy. Przy opakowaniach pole dotyczące jednostki notyfikowanej zwykle zostaje puste albo wypełnia się je adnotacją „nie dotyczy”. Wpisanie tam numeru z przyzwyczajenia wyniesionego z obszaru CE tworzy nieprawdziwe oświadczenie.

Co musi zawierać dokumentacja techniczna z załącznika VII

Dokumentacja techniczna to część, która wymaga pracy. Nie jest teczką zakładaną raz, lecz podstawą danych, z której deklaracja czerpie swoją wartość dowodową. Załącznik VII wymaga co najmniej:

  • Ogólnego opisu opakowania i jego przeznaczenia — jaki produkt, jaka funkcja, opakowanie jednostkowe, zbiorcze czy transportowe.
  • Rysunków konstrukcyjnych, rysunków wykonawczych i planów komponentów, z których wynika budowa: warstwy, laminaty, zamknięcia, etykiety, kleje, farby.
  • Składu materiałowego wszystkich elementów, wraz z masami w podziale na materiały. Bez tego rozbicia nie da się później obliczyć ani udziału recyklatu, ani klasy zdatności do recyklingu.
  • Wykazu zastosowanych norm zharmonizowanych lub specyfikacji technicznych — z oznaczeniem i rokiem wydania.
  • Oceny zdatności do recyklingu, minimalizacji oraz, przy opakowaniach wielokrotnego użytku, zdatności do ponownego użycia według art. 6, 10 i 11.
  • Obliczenia udziału materiału pochodzącego z recyklingu według art. 7, gdy limity zaczną obowiązywać, wraz z dowodami z łańcucha dostaw.
  • Raportów z badań i dowodów dotyczących substancji potencjalnie niebezpiecznych według art. 5 — w szczególności metali ciężkich oraz PFAS przy kontakcie z żywnością.

Dwie cechy odróżniają teczkę, która się obroni, od takiej, która pęknie przy pierwszym pytaniu. Musi być odtwarzalna: każda liczba potrzebuje źródła, każde źródło — daty. I musi być wersjonowana: jeśli w 2028 roku organ zapyta, jaka receptura obowiązywała w 2026, musi być możliwe odtworzenie stanu z tamtego momentu, nie tylko dzisiejszego.

Teczka zbudowana z folderów pełnych PDF-ów od dostawców tego nie zapewni. Powód jest ten sam, z którego dane do DPP nie mogą żyć w arkuszach: brakuje struktury, z której da się w powtarzalny sposób wyprowadzić obliczenia i dowody. Nasz artykuł o DPP i PIM opisuje tę zależność dokładniej.

Zawartość deklaracji według załącznika VIII

Załącznik VIII wyznacza wzór. Merytorycznie to dziesięć bloków, które muszą być kompletne:

  1. Niepowtarzalny numer identyfikacyjny deklaracji. Musi jednoznacznie identyfikować deklarację i powinien łączyć się z własną numeracją artykułów lub dokumentów, żeby po latach dało się dokonać przypisania.
  2. Nazwa i adres wytwórcy, a gdy został wyznaczony — także upoważnionego przedstawiciela. Skrytka pocztowa nie wystarczy; adres musi umożliwiać faktyczny kontakt.
  3. Stwierdzenie, że deklaracja jest wydana na wyłączną odpowiedzialność wytwórcy. To nie formułka — właśnie dlatego nikt jej nie kontrasygnuje.
  4. Niepowtarzalna identyfikacja opakowania umożliwiająca identyfikowalność: typ, numer artykułu, w stosownych przypadkach numer partii lub serii.
  5. Opis przedmiotu deklaracji z materiałami i istotnymi właściwościami — na tyle konkretny, żeby osoba trzecia rozpoznała, o które opakowanie chodzi.
  6. Stwierdzenie zgodności z wyraźnym odniesieniem do rozporządzenia (UE) 2025/40 i właściwych wymagań art. 5–12.
  7. Odniesienia do zastosowanych norm zharmonizowanych lub specyfikacji technicznych, każde z rokiem wydania.
  8. Dane jednostki notyfikowanej, jeżeli brała udział — przy opakowaniach zwykle nie bierze.
  9. Informacje dodatkowe, o ile są konieczne dla zrozumienia, na przykład uwagi o wariantach lub granicach zastosowania.
  10. Miejsce, data i podpis z imieniem, nazwiskiem oraz funkcją osoby podpisującej.

Najważniejszy jest blok czwarty. Deklaracja opisująca „nasze opakowania kartonowe” albo „wszystkie opakowania serii 2026” nie da się z niczym skonfrontować i jest przez to bezużyteczna. Deklaracja musi być przypisywalna do konkretnego opakowania.

Wzór: struktura deklaracji zgodności PPWR

Nie istnieje urzędowy formularz do pobrania, który wystarczy wypełnić — załącznik VIII narzuca strukturę, a nie druk. Układ wygląda tak:

DEKLARACJA ZGODNOŚCI UE
zgodnie z art. 39 i załącznikiem VIII do rozporządzenia (UE) 2025/40 (PPWR)

1. Numer deklaracji:    PPWR-2026-0147

2. Wytwórca:            Przykładowe Opakowania sp. z o.o.
                        ul. Przykładowa 1, 00-001 Przykładowo, Polska

3. Niniejsza deklaracja wydana jest na wyłączną odpowiedzialność
   wytwórcy.

4. Przedmiot deklaracji:
                        Pudełko składane PS-220-A
                        Numer artykułu 4711-220
                        Partia/seria: zgodnie z oznaczeniem na opakowaniu

5. Opis:                opakowanie jednostkowe z kartonu 220 g/m2,
                        zadrukowane jednostronnie, bez powłoki z tworzywa,
                        masa całkowita 34 g, klej na bazie wody

6. Wymieniony powyżej przedmiot deklaracji jest zgodny z właściwymi
   wymaganiami art. 5–12 rozporządzenia (UE) 2025/40.

7. Zastosowane normy zharmonizowane i specyfikacje:
                        <oznaczenie z rokiem wydania>

8. Jednostka notyfikowana: nie dotyczy
                        (procedura: wewnętrzna kontrola produkcji,
                        załącznik VII)

9. Informacje dodatkowe: dotyczy wariantów rozmiarowych 220-A i 220-B
                        przy identycznym składzie materiałowym.

10. Podpisano w imieniu: Przykładowe Opakowania sp. z o.o.
    Miejsce, data:      Przykładowo, 20.08.2026
    Imię, nazwisko, funkcja: <imię i nazwisko>, <funkcja>
    Podpis:             ______________________

Pozycje w nawiasach ostrokątnych świadomie pozostawiono niewypełnione. Oznaczenia norm bez roku wydania i podpisy bez umocowania do reprezentacji to dwa najczęstsze zarzuty — żadnego z nich nie da się przepisać ze wzoru, oba trzeba ustalić w konkretnym przypadku.

Które wymagania z art. 5–12 obowiązują już dziś

Stwierdzenie zgodności odnosi się do wymagań stosowalnych w momencie wprowadzenia do obrotu. Harmonogram jest stopniowany.

Od 12 sierpnia 2026:

  • Art. 5 — substancje potencjalnie niebezpieczne. Suma metali ciężkich: ołowiu, kadmu, rtęci i chromu sześciowartościowego jest ograniczona do 100 mg/kg. Dla opakowań do kontaktu z żywnością obowiązują limity PFAS dla poszczególnych substancji i dla sumy; nie przewidziano okresu przejściowego dla zapasów już wyprodukowanych, a materiał z recyklingu nie jest wyłączony.
  • Art. 10 — minimalizacja. Jakościową ocenę minimalizacji według załącznika IV należy udokumentować. Cechy konstrukcyjne, których jedynym celem jest sprawienie, by produkt wydawał się większy — podwójne ścianki, fałszywe denka, zbędne warstwy — są niedopuszczalne.
  • Art. 11 — opakowania wielokrotnego użytku, o ile opakowanie jest wprowadzane do obrotu jako wielokrotnego użytku.
  • Art. 38 i 39 — sama procedura, dokumentacja techniczna i deklaracja.

Od 2030 roku i później:

  • Art. 6 — zdatność do recyklingu. Od 1 stycznia 2030 opakowanie musi być ocenione według kryteriów projektowania z myślą o recyklingu i przypisane do klasy; od 1 stycznia 2038 do obrotu wolno wprowadzać tylko klasy najwyższe. Szczegóły Komisja określa w aktach delegowanych.
  • Art. 7 — udział recyklatu. Minimalne udziały dla opakowań z tworzyw sztucznych wchodzą od 2030 roku; metodyka obliczania i weryfikacji przyjdzie w akcie wykonawczym.
  • Art. 10 ust. 1 — współczynnik puste przestrzeni. Ograniczenie pustej przestrzeni w opakowaniach zbiorczych, transportowych i wysyłkowych obowiązuje jako samodzielny obowiązek od 1 stycznia 2030.

W praktyce: deklaracja, którą wystawiasz dziś, jest merytorycznie węższa od tej, którą wystawisz w 2030 roku. Nie czyni jej to mniej wiążącą — i musi być aktualizowana wraz z każdym nowym stosowalnym wymaganiem. Nasz przegląd PPWR porządkuje wymagania materialne w całości.

Jedna deklaracja na ile opakowań?

To pytanie decyduje o nakładzie pracy. Firma z 400 numerami artykułów nie chce podpisywać 400 deklaracji — i w wielu przypadkach nie musi.

Łączyć można to, co nie różni się w ocenianych właściwościach. Warianty rozmiarowe tego samego pudełka składanego, z tego samego kartonu, z tym samym klejem i tą samą techniką zadruku dzielą ocenę według art. 5, 6, 7 i 10 co do istoty — tu deklaracja z jasno wymienionymi wariantami jest do obrony.

Łączyć nie można niczego, co zmienia ocenę: innego materiału, innej powłoki, innego laminatu, innego dostawcy z inną recepturą, innej funkcji (opakowanie jednostkowe wobec transportowego) ani kontaktu z żywnością wobec braku takiego kontaktu, bo wtedy wchodzą limity PFAS.

Trwałe podejście polega na użyciu wymiarów oceny jako klucza grupowania, a nie logiki handlowej. Rodziny opakowań tworzone według asortymentu lub grup klientów są niemal zawsze pocięte zbyt grubo.

Przechowywanie, przedstawianie organom i łańcuch obowiązków

Deklarację i dokumentację techniczną należy przechowywać: co najmniej pięć lat dla opakowań jednorazowych i co najmniej dziesięć lat dla opakowań wielokrotnego użytku, licząc od wprowadzenia do obrotu. Opakowanie wprowadzone do obrotu ostatni raz w 2026 roku trzeba więc udokumentować odpowiednio do 2031 albo 2036 — wraz ze zmianami kadrowymi, migracjami systemów i przejściami zakładów. To właściwy powód, żeby nie trzymać tych danych w folderze na dysku sieciowym.

Na żądanie organu nadzoru rynku dokumenty należy przedstawić w wyznaczonym terminie. W praktyce stosuje się terminy w granicach około dziesięciu dni; kto zaczyna zbierać teczkę dopiero wtedy, już przegrał.

Obowiązki nie kończą się na wytwórcy. Importer musi sprawdzić, czy procedura została przeprowadzona oraz czy istnieją deklaracja i oznaczenie, i nie może wprowadzać do obrotu opakowania, co do którego zgodności ma wątpliwości. Dystrybutor musi przed udostępnieniem sprawdzić, czy wymagane oznaczenie jest obecne. A kto sprzedaje opakowanie pod własną nazwą albo zmienia je w sposób wpływający na zgodność, przejmuje obowiązki wytwórcy w całości — wraz z deklaracją.

Dla odbiorców biznesowych wniosek jest odwrotny: potrzebujesz od dostawców twardych danych, nie zapewnień. Zdanie „zgodne z PPWR” w ofercie nie jest dowodem. Potrzebujesz rozbicia materiałowego, mas, raportów z badań z datą oraz zobowiązania do informowania o zmianach receptury.

Sześć błędów, które unieważniają deklarację

Przedmiot nie jest identyfikowalny. „Wszystkie opakowania kartonowe firmy X” nie da się przypisać do żadnego opakowania. Bez konkretnego oznaczenia deklaracji nie da się zweryfikować.

Jednostka notyfikowana jest wymyślona. Dane laboratorium przeniesione z praktyki CE zamieniają samodeklarację w oświadczenie nieprawdziwe — i kierują uwagę organu dokładnie na ten punkt.

Oznaczenia norm bez roku wydania. Norma bez roku pozostawia otwartą kwestię, którą wersję zastosowano. Po jej zmianie nie sposób już stwierdzić, czy ocena nadal obowiązuje.

Dane materiałowe pochodzą od dostawcy, bez daty i bez obowiązku zgłaszania zmian. Jeśli dostawca zmieni recepturę i nikt się o tym nie dowie, deklaracja po cichu staje się nieprawdziwa. Obowiązek informowania należy zapisać w umowie, nie w dobrej woli.

Brak zdarzenia wyzwalającego ponowną ocenę. Bez zdefiniowanych punktów wyzwalających — zmiana materiału, zmiana narzędzia, nowy dostawca, nowy stan prawny — teczka starzeje się, gdy produkcja idzie dalej.

Podpis bez umocowania. Podpisać może ten, kto jest uprawniony do działania w imieniu firmy. Podpis z działu jakości bez odpowiedniego pełnomocnictwa nie unosi dokumentu.

Od deklaracji do modelu danych: pięć kroków

1. Podziel portfel opakowań według wymiarów oceny. Nie po asortymencie, lecz po materiale, konstrukcji, powłoce, rodzaju kontaktu i funkcji. Wynikiem jest lista deklaracji, których faktycznie potrzebujesz.

2. Nazwij luki danych w każdej grupie. Brakujące masy w podziale na materiały, brakujące badania PFAS przy kontakcie z żywnością, brakujące dowody na udział recyklatu. Ta lista to twoje zamówienie do łańcucha dostaw.

3. Zapisz wymagania wobec dostawców w umowie. Rozbicie materiałowe w formie ustrukturyzowanej, raporty z badań z datą, obowiązek informowania o zmianach receptury. Bez tego kroku każda teczka pozostaje krucha.

4. Prowadź dane w sposób ustrukturyzowany i wersjonowany. Jeden rekord na opakowanie z historią, zasilający zarówno deklarację, jak i sprawozdanie ROP oraz paszport produktu. Kto prowadzi to trzy razy osobno, ma trzy rozbieżne prawdy.

5. Wiąż deklaracje ze zdarzeniami, nie z kalendarzem. Zmiana materiału, zmiana dostawcy i zmiana prawa wyzwalają ponowną ocenę. Roczny przegląd to uzupełnienie, a nie zamiennik.

Dokładnie tu wchodzi myDPP. Nie wystawia deklaracji i nie zastępuje doradztwa — prowadzi dane produktowe i opakowaniowe tak, żeby rozbicia materiałowe, masy, udziały recyklatu i dowody leżały wersjonowane w jednym miejscu i zasilały zarówno teczkę zgodności, jak i cyfrowy paszport produktu. Jak wygląda praktyczne wejście w temat, opisuje nasza checklista wdrożenia DPP.

Najczęstsze pytania

Czy istnieje oficjalny wzór deklaracji zgodności PPWR do pobrania?

Załącznik VIII do rozporządzenia (UE) 2025/40 zawiera wzór, którego deklaracja musi się trzymać w układzie i treści. Nie istnieje urzędowy formularz do wypełnienia, który zastępowałby ocenę merytoryczną. Wzory od organizacji branżowych i dostawców mogą odwzorować strukturę — wpisy dotyczące przedmiotu, norm i oceny musisz uzasadnić sam.

Kto musi podpisać deklarację zgodności PPWR?

Wytwórca opakowania, czyli ten, kto je wytwarza albo zleca wytworzenie pod własną nazwą lub znakiem towarowym — reprezentowany przez osobę uprawnioną do działania w imieniu firmy. Wytwórcy spoza UE mogą wyznaczyć upoważnionego przedstawiciela.

Czy potrzebuję deklaracji dla każdego numeru artykułu?

Nie zawsze. Warianty można łączyć, dopóki nie różnią się w ocenianych właściwościach — typowo warianty rozmiarowe przy identycznym materiale i konstrukcji. Gdy różni się materiał, powłoka, laminat, dostawca lub rodzaj kontaktu, potrzebna jest odrębna ocena.

Czy muszę przekazywać deklarację klientom?

Przedstawia się ją organom nadzoru rynku. Odbiorcy biznesowi potrzebują danych niezbędnych do własnej oceny zgodności; przekazywanie samej deklaracji jest praktyką powszechną, ale nie w każdym przypadku obowiązkową. Dostawca powinien uregulować to umownie.

Jak długo trzeba przechowywać dokumenty?

Co najmniej pięć lat dla opakowań jednorazowych i co najmniej dziesięć lat dla opakowań wielokrotnego użytku, w każdym przypadku od wprowadzenia do obrotu — zarówno deklarację, jak i dokumentację techniczną.

Czy potrzebna jest jednostka notyfikowana?

W standardowym przypadku nie. PPWR opiera się na wewnętrznej kontroli produkcji; ocenę przeprowadza wytwórca. Przy opakowaniach pole dotyczące jednostki notyfikowanej zwykle pozostaje puste.

Czy myDPP może wystawić deklarację zgodności za mnie?

Nie. Deklaracja jest oświadczeniem woli wytwórcy i nie może zostać przejęta przez dostawcę oprogramowania. myDPP zarządza danymi, które zasilają deklarację i dokumentację techniczną — materiałami, masami, udziałami recyklatu, raportami z badań, wersjami.

Czytaj dalej

Źródła

Wróć do bazy wiedzy